خبرگزاري دانشجويان ايران - تهران

نتايج تحقيقات نشان داد چاقي، جنس مونث، سنين بعد از يائسگي، ژنوواروم و نحوه سكونت از عوامل خطر در بروز استئوآرتريت زانو است.

به گزارش سرويس پژوهشي ايسنا، منطقه علوم پزشکي تهران، سيد عبدالحسين مهدي نسب دانشيار گروه ارتوپدي مرکز تحقيقات تروماي دانشگاه علوم پزشکي جندي شاپور اهواز، مطالعه‌اي را با هدف بررسي ميزان عوامل خطر شايع در بروز استئوآرتريت مفصل يا همان التهاب مفصلي زانو انجام داده است.

اين مطالعه توصيفي مقطعي در بيماراني كه به علت درد و علائم آرتروز مفصل زانو در مدت 12 ماه به درمانگاه ارتوپدي مراجعه کردند، صورت گرفت. معيارهاي مورد نظر جهت انتخاب بيماران سن بالاي 40 سال، علائم راديولوژيك استئوآرتريت زانو، عدم سابقه شكستگي يا آسيب ليگاماني در مفصل و عدم بيماري زمينه‌اي شناخته شده مثل آرتريت روماتوئيد، متغيرهاي مورد مطالعه شامل سن، جنسيت، وزن بدن و شاخص توده بدني (BMI)، شغل، نحوه سكونت و استفاده از نوع توالت، وجود استئوآرتريت(OA) در ساير مفاصل، دفورميتي ژنوواروم، علائم راديولوژيك و ميزان يا درجه OA بودند كه با معاينه در يك پرسشنامه ثبت شد.

بر اساس معاينه باليني و راديوگرافي، 400 بيمار مبتلا به استئوآرتريت زانو واجد شرايط در مطالعه تشخيص داده شدند. 5/69 درصد بيماران سن 60 سال و بالاتر داشتند. 63 درصد بيماران مبتلا زن و 37 درصد موارد مرد بودند. در خانم‌هاي مبتلا 75 درصد موارد بعد از سنين يائسگي بودند. رابطه مستقيم بين ميزان BMI، نحوه سكونت و دفرميتي ژنوواروم مشاهده شد. 95 درصد كل بيماران، ژنوواروم درجه II تا III داشتند كه بيشترين ميزان(59 درصد) مربوط به درجه IV (پيشرفته) OA بود. 7/8 درصد بيماران، علائم OA را در ساير مفاصل داشتند.

نتايج نهايي اين مطالعه نشان داد چاق بودن، جنس مؤنث، سنين بعد از يائسگي، ژنوواروم و نحوه سكونت از عوامل همراه و مساعد در بيماران دچار استئوآرتريت زانو هستند. انجام تغييراتي در سبك و روش زندگي، كاهش وزن در افراد چاق و اصلاح دفرميتي ژنوواروم قبل از پيدايش استئوآرتريت مي تواند در پيشگيري يا كاهش شدت و علائم اين بيماري مؤثر باشد.

خلاصه اين پژوهش در مجله دانشگاه علوم پزشکي اهواز به چاپ رسيده است.